Vraag niet wat Obama kan doen voor ons, maar wat wij zelf kunnen doen

Op 20 januari is Barack Hussein Obama ingezworen als 44ste President van de Verenigde Staten. Obama zelf verwees naar het feit dat 60 jaar geleden iemand met zijn huidskleur in Washington DC zelfs niet zou bediend worden in een restaurant. Nu is hij President. Er is in die 60 jaar dus wel degelijk heel wat vooruitgang geboekt. Daar mogen we ons toch wel terecht over verheugen.

Obama heeft iets historisch bereikt. Maar dat betekent niet dat hij een soort wonderdokter is die plotseling alle problemen van de wereld gaat oplossen. Obama is niet de President van de wereld. Hij is de President van de Amerikanen. Wie gisteren zijn inzwering en de festiviteiten daarrond heeft gevolgd heeft trouwens gezien dat het om iets typisch Amerikaans ging, doordrenkt van Amerikaanse religie, Amerikaanse geschiedenis en Amerikaans patriotisme. Daar is ook niets verkeerd mee. Amerika is niet Europa en Europa is niet Amerika.

We kunnen Obama alleen maar het allerbeste toewensen in zijn zeer zware taak. Maar ondertussen moeten we onze eigen uitdagingen zelf aanpakken. Of we als Europa éénsgezind en kordaat de economische crisis kunnen aanpakken, of echt kunnen wegen op de internationale crises in Afrika en het Midden-Oosten, hangt niet af van de bewoner van het Witte Huis. Dat hangt enkel en alleen van onszelf af. In een jaar van Europese verkiezingen is de vraag dan ook prangender dan ooit: wie is de Europese leider die ons kan verenigen, zoals Obama de Amerikanen heeft verenigd?

Brigitte Grouwels
Staatssecretaris

21/01/09