Een beetje trots

Of Herman Van Rompuy ook effectief tot eerste President van de EU wordt verkozen is uiteraard niet te voorspellen. Maar het feit dat hij nu tot topfavoriet is gecatapulteerd voor die toch wel heel bijzondere – en mogelijk bijzonder belangrijke – functie roept bij mij twee bedenkingen op.

Ten eerste is het toch wel leerrijk vast te stellen dat de “gebreken” die onze Eerste Minister hier in België zo vaak verweten worden – het streven naar compromis en consensus, bedachtzaamheid ipv scherpe profilering, bescheidenheid ipv publieke bevlogenheid – door onze Europese partners blijkbaar veeleer als kwaliteiten worden erkend. Wellicht hebben vele Europese leiders in de aanpak van Van Rompuy bij de voorbereiding van het toekomstige Belgische EU-voorzitterschap de voordelen erkend van een zakelijke aanpak boven “showmanship”.

Ten tweede lijkt het mij toch wel gepast om een beetje trots te zijn op de groeiende rij Vlaamse christen-democraten die uitgroeit tot Europese leiders: Leo Tindemans, die met zijn Rapport uit 1975 in belangrijke mate bijdroeg tot de evolutie van de Europese Gemeenschappen naar een slagkrachtigere EU; Wilfried Martens, de bezieler van de Europese Volkspartij; Jean-Luc Dehaene, die een grote rol speelde in de recente ontwikkeling van de EU.; en nu misschien Herman Van Rompuy als eerste EU-President. En dan vergeet ik nog mensen zoals Marianne Thyssen, die al jaren één van de sleutelfiguren is van de grootste fractie in het Europese Parlement. Veel grotere landen zouden ons zo’n reeks politici benijden.

België heeft dus toch nog wat meer te bieden dan bier en chocolade.

Brigitte Grouwels

04/11/09